Leczenie laserem jest od dawna stosowane w dermatologii. Długość fali reguluje energię fotonów, czas trwania impulsu określa czas, w którym laser dostarcza energię do tkanki, a czas relaksacji termicznej odnosi się do czasu potrzebnego, aby podgrzana tkanka docelowa zredukowała pochłoniętą energię o 50% przez dyfuzję termiczną. Tkanka docelowa ulega specyficznemu uszkodzeniu termicznemu, gdy czas trwania impulsu jest krótszy niż czas relaksacji termicznej.

W laseroterapii skóry interakcje lasera z tkanką obejmują fototermolizę, efekt fotomechaniczny (fotoakustyczny), fotochemię i fotobiomodulację (biostymulację).

Fototermoliza polega na odparowaniu lub stopieniu tkanki poprzez ogrzewanie za pomocą laserów, w tym lasera dwutlenku węgla (CO2) lub lasera erbowo-itrowo-glinowo-granatowego (Er:YAG). Efekt fotomechaniczny lub fotoakustyczny występuje, gdy ultraszybki wzrost temperatury generowany przez impuls pikosekundowy powoduje potężną akustyczną falę uderzeniową po absorpcji przez chromofor tkankowy, wytwarzając naprężenie rozciągające przekraczające próg pęknięcia tkanki. Fotochemia zachodzi, gdy energia lasera zostaje pochłonięta przez tkankę i wywołuje reakcje chemiczne, które prowadzą do zerwania wiązań chemicznych pomiędzy cząsteczkami, a następnie osłabiają i niszczą tkankę. Fotobiomodulacja odnosi się do dostarczania energii do mitochondriów, zmiany przepuszczalności błon komórkowych, stymulacji fibroblastów do syntezy większej ilości kolagenu i elastyny ​​lub regulacji szlaku przekazywania sygnału komórkowego w celu zwiększenia lub zmniejszenia ekspresji niektórych genów, zamiast powodować odmłodzenie skóry poprzez działanie ogrzewaniem tkanki.

Terapia laserem pikosekundowym różni się od terapii laserem nanosekundowym tym, że szerokość impulsu jest krótsza, a szczytowa gęstość mocy jest większa. Leczenie laserem nanosekundowym opiera się głównie na fototermolizie, a nie na efektach fotomechanicznych; jednakże lasery pikosekundowe opierają się głównie na niszczeniu fotoakustycznym. Takie podejście może zwiększyć energię przekazywaną do komórek docelowych w obrębie zmiany chorobowej i uniknąć uszkodzeń termicznych otaczających tkanek.

Lasery pikosekundowe mogą zapewniać czas trwania impulsu od 300 do 900 pikosekund. W 2012 roku FDA zatwierdziła pierwszy laser pikosekundowy do zastosowań na skórze (Picosure, Cynosure, Westford, Massachusetts).

Lasery pikosekundowe mają bardzo krótki czas trwania impulsu i wysoką szczytową gęstość mocy. W przypadku wiązki frakcjonowanej generują one szereg skoncentrowanych mikropikseli o wysokiej fluencji otoczonych obszarami o niskiej fluencji. Frakcyjny laser pikosekundowy wytwarza indukowane laserem przebicie optyczne (LIOB) i kawitację indukowaną laserem (LIC), odpowiednio w naskórku i skórze właściwej, i może wspomagać regenerację skóry i przebudowę skóry właściwej. Wykazano, że laser frakcyjny pikosekundowy korzystnie wpływa na fotostarzenie się twarzy, rozszerzone pory twarzy, dyspigmentację, zmarszczki i blizny zanikowe.

Jeśli chodzi o długość fali, do laserów pikosekundowych zalicza się pikosekundowy laser aleksandrytowy (755 nm) i pikosekundowy laser neodymowy: itrowo-aluminiowo-granatowy (Nd:YAG 1064 nm) oraz potasowo-tytanowo-fosforowy (KTP 532 nm).

Właściwy dobór technologii laserowej do problemu klinicznego to podstawowy warunek skutecznej terapii. Laser pikosekundowy czy nanosekundowy? Co wybrać i kiedy?

O tym dowiesz się na szkoleniu.